zondag 23 februari 2020

Regen en wind

De laatste paar klusdagen vallen -vrij letterlijk- in het water. Ciara en Dennis hebben hun best gedaan, maar er is geen schade in de moestuin. Wie er vandaag over het land raast weet ik niet, maar de tuin is nu echt wel in een zwembad veranderd. We kunnen dus niet veel doen.
Maar er is afgelopen weken wel veel gedaan. Van de gemeente hebben we weer een mooie grote berg houtsnippers gekregen, en van die snipperpadden knapt de tuin enorm op. We zijn bezig met de kas schoonmaken, zelfs met een tandenborstel achter de richeltjes, om alle witte proppen van de vliegjes weg te halen. Of het zin heeft weten we eigenlijk niet, maar toch maar doen. Er moet ook aarde afgegraven worden, omdat er al te veel keer nachtschade heeft gestaan. We hopen op een gezonde kas met een betere oogst komend jaar!
Voor de kas staan aardperen, die veel licht wegnemen. En er zijn niet veel tuinders die ze graag eten, vooral vanwege de bijwerking als winderigheid en erger. Hier haalt Elif ze eruit, maar je pakt ze nooit allemaal. Het zijn woekeraars en wandelaars, dus ze zullen wel op blijven duiken.

Buiten heeft Kirsten al spinazie gezaaid, ik hoop komende week tuinbonen te kunnen leggen. Nee, ik ben geen kip, maar zo heet dat. Dat heb ik van Maarten 't Hart geleerd.
Vorig jaar was ik daar door omstandigheden veel te laat mee en daar zijn we voor gestraft: zielige planten die enorm ten prooi vielen aan de zwarte luis. En weinig bonen. Ik heb nu ook de variëteit aquadulce gekocht, ben benieuwd.

En dan was er natuurlijk ons jaarlijkse ritueel van het teeltplan maken. Omdat niemand een eigen stukje tuin heeft, maar de tuin samen bewerken, moeten we dat goed afstemmen. De cirkels zijn verdeeld in nachtschade-achtigen, vlinderbloemigen, kruisbloemigen en overigen. Elk jaar draait dat door, dat is goed voor de bodemkwaliteit.
Iedereen bedenkt wat hij/zij wil telen (waarbij altijd weer blijkt dat mensen gewoontedieren zijn...), en plakt dat met een post-it op het plan.

 Later wordt dan ingevuld op het definitieve plan en in het schuurtje opgehangen. Afgelopen jaar hebben we ons behoorlijk goed aan dat plan gehouden. 
Dit jaar laten we een taartpunt vrij voor bloemen: dat is goed voor de insecten en we hebben eigenlijk niet genoeg mensen om naast  drukke banen en andere verplichtingen de tuin goed te kunnen onderhouden. Eigenlijk wilden we meer stukken vrijhouden,maar in het enthousiasme, is toch de tuin behoorlijk vol gepland....







dinsdag 21 januari 2020

Winter in de moestuin?

Niet als je deze foto's ziet:

Bloeien ze nog of bloeien ze al? Wel fijn, wat kleur in de tuin, maar het hoort natuurlijk niet. De sneeuwklokjes liggen meer op schema. Het zevenblad ligt helaas voor op schema: werk aan de winkel!
Afgelopen zondag hadden we een klusdag. Er is alvast een aardappelbed onkruidvrij gemaakt. Ook de paden moeten onkruidvrij, voor we weer verse houtsnippers krijgen en de tuin er weer mooier uit gaat zien. De paden zijn nu een modderboel.

De kas heeft het het afgelopen jaar slecht gedaan. Dat was onder andere de schuld van witte vliegjes. Er is dus een begin gemaakt met het lappen van de ramen. En we gaan op zoek naar wespjes, die jacht maken op die vliegjes. Wordt vervolgd!

zondag 5 januari 2020

Terugkijken en vooruitkijken



Afgelopen seizoen deden sommige dingen het veel minder dan andere jaren: de tuinbonen waren zielig, en ook de komkommers wilden niet. De hele kas deed het trouwens slecht: er vliegen ook allemaal witte vliegjes rond. We moeten hem dus heel goed schoonmaken voor we hem weer gaan gebruiken.
Maar andere dingen  deden het geweldig. Het was zo’n geweldige bloemenzee, dat een vriendin bij binnenkomst riep: “O, wat een prachtige bloementuin! En er staat nog groente tussen ook!”. Zo was het niet bedoeld, maar het is prachtig, en de insecten vinden het heerlijk. Wat betreft fruit was het een topjaar. Zelfs de pruimenboom, die al een paar jaar niks deed, kreeg opeens zozeer de geest, dat we enorm veel potten jam hebben gemaakt.
Voor het eerst hadden we bleek- en knolselderij. Die laatsten zijn nou niet enorm groot, maar deze leverde toch een heerlijk soepje op. 



Wortelen wilden het nooit doen, maar onze doorzetter Karin geeft nooit op en nu geven ze zich gewonnen. 


We raakten mensen kwijt: Markus en Yvonne, erwten van het eerste uur, verhuisden naar een mooi ecolgisch woonproject in Amsterdam-Noord. Onze chef compost, Thomas, tevens chef courgette (deden het ook enorm goed) ging met zijn jonge gezin naar de andere kant van het land verhuizen. We missen ze. Damien volgt Thomas op als chef compost, misschien wel geholpen door zoon Lucas. We verwelkomden Maud en Elif als nieuwe tuinders en daar zijn we blij mee. Maar er is plek voor meer nieuwe tuinders!

Gisteren was de eerste klusdag van het nieuwe jaar. Alsnog bollen geplant en vooral veel rommel opgeruimd. We staan aan het begin van het tiende seizoen: op 28 december 2010 begonnen we met het opruimen van het landje, maar daarvoor was al hard gewerkt om de tuin mogelijk te maken. We zullen aan dit jubileum aandacht schenken, al weten we nog niet hoe.

woensdag 19 juni 2019

Lusthof voor insecten

Zon en regen, onze moestuin is nu een grote, kleurige wildernis. De hommels, bijen, en wespen genieten met volle teugen! Karin maakte er foto's van.









zondag 24 februari 2019

Tuinbonen, bloemen en insecten

Langzaam komt het echt op gang. Vorig weekend hebben we samen het teeltplan voor dit jaar gemaakt. Gisteren zijn de eerste tuinbonen de grond ingegaan. Nu is het zaak om goed op te letten wanneer ze boven de grond komen. Dat vinden de duiven heerlijke hapjes, dus dan moeten we ze afdekken met vliesdoek.
Omdat we wisselteelt doen, zijn ook de bordjes met de soorten (nachtschade, vlinderbloemigen, kruisbloemigen en overigen) met de klok mee doorgedraaid.
Door het mooie weer begint er steeds meer te bloeien. Er stonden al sneeuwklokjes en krokussen. Nu is het longkruid begonnen en dat kleine paarse onkruid, waarvan ik de naam nu even kwijt ben. Beiden favoriet bij vroege insecten, dus dat onkruid wordt niet gewied. Ik heb al een wesp en vlinder gezien! En een mug in mijn slaapkamer gehoord, dat was nu weer minder.

zondag 3 februari 2019

Een nieuw seizoen

Alles is nog grijs en nat, maar toch is het nieuwe seizoen al van start gegaan. Te beginnen met onze inmiddels traditionele Nieuwjaarsborrel bij Pauline en JJ.

Er zijn veranderingen in de samenstelling van de groep. Markus en Yvonne, medeoprichters van de Prinses op de Erwt gaan verhuizen naar Amsterdam Noord, waar ze in een spannend nieuw drijvend woonproject gaan wonen. Jammer voor ons, maar heel leuk voor hun! Maar er komen ook weer mensen bij: Damian heeft vorig jaar al meegewerkt aan de bouw van het schuurtje en gaat nu ook echt tuinieren. Maud is kort geleden in Diemen komen wonen en draait al helemaal mee. Berhane, die landbouwer was in Eritrea, komt op klusdagen kijken of hij mee wil gaan doen. Gisteren heeft hij al hard meegewerkt.

Vorig seizoen is er veel energie gaan zitten in het nieuwe schuurtje. Daardoor is het evenwicht tussen ons en het onkruid een beetje doorgeslagen in het voordeel van het onkruid. Nu krijgen we het niet zo snel benauwd van een beetje onkruid. Zwarte aarde is tenslotte niet zo'n goed idee, behalve in de lente als de aarde op moet warmen. En als het concurrentie vormt voor de gewassen. En dan: wat is precies onkruid? Maar een paar dingen willen we echt niet, zoals gras, zevenblad (pesto!), boterbloem en akkerwinde.
Door het zachte weer tot nu was de tuin nog helemaal groen, we werden er toch wat moedeloos van: hoe krijgen we tuin ooit weer klaar voor het nieuwe seizoen? Maar de vorst heeft ons een handje geholpen: je schoffelt het nu zo weg:


De grond kan elke jaar wel een oppepper gebruiken, dus hebben we bij de biologische boer aan het Gein twee kuub compost met uitgerijpte stalmest besteld: 

Voor de goede orde: de dames hebben ook gekruid! En nu liggen er overal hoopjes mest op de bedden te wachten op de dingen die komen gaan:

 

De meeste foto's op deze blog, acht seizoenen lang, waren gemaakt door onze fotograaf op de erwt, Maarten Hoogland. We moeten Maarten nu missen. Hij overleed op 10 september 2018.

MAARTEN HOOGLAND
28 januari 1952 - 10 september 2018 

Foto wordt nog vervangen door een foto van Maarten in de tuin
Maartens vorm van tuinieren was het vastleggen op foto van alles wat er in de tuin gebeurde. Van panorama-overzichten per seizoen vanaf het balkonnetje van Popeye, tot het kleinste detail op de grond. Dan zat hij met eindeloos geduld op zijn knieën te wachten op precies het goede moment om bijvoorbeeld een bij met stuifmeel te fotograferen. Dat deed hij ook nog in de anderhalf jaar dat hij ziek was, tot het allerlaatst.





We missen hem, niet alleen om zijn mooie foto's, maar vooral om het mooie mens dat hij was.